We maken gebruik van cookies om zo de gebruikerservaring van onze website te verbeteren. Cookie Meer informatie

Home » Taalhulpmiddelen Spaans » Spaanse Literatuur » Bibliotheek » Latijns-Amerikaans Modernisme

De Geschiedenis van de Latijns-Amerikaanse Literatuur

Modernisme in Latijns-Amerika: Rubén Darío

Halverwege de 19e en 20e eeuw barstte het modernisme los in de Spaanse en Latijns-Amerikaanse literatuur. Deze literaire beweging had een grote invloed op het romanticisme, Parnassianisme en symbolisme.

Het modernisme is een beweging die in opstand kwam tegen het gewone volk, zoekend naar een aristocratische verfijning in de inhoud en in de schoonheid van vormgeving. De beweging verandert de metriek van de Spaanse poëzie om zo meer op de klassieke Latijnse vormen te lijken. Het is de uiting in woorden van de spirituele en literaire crisis aan het einde van de 19e eeuw om de manier van leven van deze tijd te demonstreren.

De thema's van het modernisme zijn eenzaamheid, sensualiteit, liefde en erotiek en zijn uitgedrukt in de idealisering van de vrouw. Ook is er een verdediging van het indigenisme en de Spanjaard die een geschiedenis van harmonie en samenhang in de wereld laat zien. Exotisme in de moderne poëzie is ook fundamenteel. Je ziet het door middel van de taal die wordt gebruikt, bijvoorbeeld bloemen met een exotische naam zoals lotus of magnolia; materialen zoals zijde en porselein; edelstenen zoals jade, smaragden en robijnen; mythologische en exotische plaatsnamen en gezegden en Gallicismes die allemaal zorgen voor een aristocratische en soms decadente sfeer.

De meest karakteristieke schrijver van de modernistische periode was de Nicaraguaanse Ruben Darío. Hij was waarschijnlijk de meest invloedrijke auteur van deze beweging. Door zijn beroepsactiviteiten, eerst als journalist en later als diplomaat, kon hij reizen door verschillende landen. Ook werd hij beïnvloed door de Franse romantiek, met name die van Victor Hugo. Daarnaast was hij gastheer voor Parnassians zoals Gautier en symbolisten, vooral de grote verleider Paul Verlaine.

1898 was een cruciaal jaar voor de Spaanse geschiedenis. Darío kwam aan in Barcelona en tijdens zijn verblijf in Spanje kreeg de dichter bewondering voor een groep jonge modernisten die teruggrijpen naar de geschiedenis van de Spaanse literatuur. Dit waren onder andere Juan Ramón Jiménez, Ramón María del Valle-Inclán en Jacinto Benavente.

Vanuit Spanje ging hij naar Frankrijk om de Parisian World Fair van 1900 te bezoeken. Dit was de stad waar hij de jonge Spaanse dichter Antonio Machado ontmoette, een fervent bewonderaar van Darío's werk. Het is dus niet verwonderlijk dat Ruben Darío één van de meest invloedrijke dichters van het begin van de eeuw in Spanje is.

Aan het begin van de Eerste Wereldoorlog keerde Ruben Darío terug naar zijn geboorteplaats in Amerika met als doel het verdedigen van het pacifisme (het streven naar een duurzame vrede). Hij reisde door verschillende landen tot hij in 1916 terugkeerde naar Nicaragua, waar hij in dat zelfde jaar overleed.

Zijn beroemde werken zijn: 'Azul' (1888), 'Prosas Profanas' (1896) en 'Cantos de Vida y Esperanza' (1905).