We maken gebruik van cookies om zo de gebruikerservaring van onze website te verbeteren. Cookie Meer informatie

Home » Taalhulpmiddelen Spaans » Spaanse Literatuur » Geschiedenis van de Spaanse Literatuur » Mester de Clerecía » Mester de Juglaría

De Geschiedenis van de Spaanse literatuur

El Mester de Juglaría (De Groep Speelmannen)

Het gene waar de juglares (speelmannen) zich in de Middeleeuwen mee bezig hielden was het vormen van de Groep van Speelmannen. Ze reisden door dorpen en steden om te zingen over daden van lokale helden die hebben gevochten tegen vijanden van het koninkrijk.

In het begin brachten zij het nieuws uit de omliggende dorpen. Later namen zij het rijmprincipe aan om de teksten beter te kunnen onthouden. De melodieën en epische liedjes waren geboren.

Er zijn ook melodieën (ballads) gevonden die eerder deel waren van lange epische gedichten. De speelmannen hadden ze korter gemaakt om het publiek niet te vervelen met dingen die al lang geleden gebeurd waren en dus geen nieuws meer waren. Zo werd het oude nieuws gebracht als een vorm van entertainment. De lengte van de gedichten verplichtte de speelmannen de gedichten in te korten. Een melodie is een gedicht met versen van achterlettergrepen met rijmende, ongelijke paren. Ze zongen over verschillende dingen: liefhebbers en ridders bijvoorbeeld.

De Melodie (Ballad): Het zijn gedichten die gaan over allerlei thema's en variëren in lengte, maar die de lijnen van achtlettergrepen en de rijmende klinkers gemeen hebben. De melodiën komen overeen met de epische gedichten, die zestien lettergrepen en een enkel rijmpatroon hebben en verdeeld zijn in twee 'hemistiches' (halve dichtvers). De melodie nam deze verdeling aan om de twee versen te creeëren. De speelmannen kunnen worden gezien als de ontwerpers van de melodieën. Zij reisden van kasteel naar kasteel om verhalen over krijgers te vertellen of te zingen over de liefde. De literatuur in de 17e eeuw werd niet alleen thuis gelezen, het werd ook mondeling voortgezet. Miguel de Cervantes verzekerde ons in zijn boek Don Quixote dat de geniale edelman gek werd van deze manier van lezen “del mucho leer y del poco dormir se le secó el cerebro” (letterlijke vertaling: te veel lezen en te weinig slaap droogt de hersenen uit).

Melodieën (ballads) werden niet gemaakt door één auteur, maar door het hele dorp. Ze werden over en weer veranderd, totdat de opgeleide auteurs besloten ze samen te voegen in de liederen van de 16e eeuw. Het type melodie die geen eigen auteur had, of eigenlijk het hele dorp als auteur had, staat bekend als een 'Romancero Viejo' (Oude Melodie). Vanaf de 17e eeuw waren de opgeleide auteurs geïnteresseerd in de populaire structuur van deze melodieën en begonnen ze ze te schrijven volgens deze modellen. Dit leidde ook tot het verschijnen van 'Romancero Nuevo' (Nieuwe Melodie'). In tegenstelling tot de Oude Melodie, waren dit ballads waarvan de auteur bekend is. Het genre van de nieuwe melodieën bevat auteurs van de 20e eeuw, zelfs Lorca en Alberti schreven naar deze structuur.

Maar waarom waren deze melodieën zo populair? Er zijn twee hoofdredenen: de thema's en het gebruik van syllabische karakters in het geschrift. De melodieën gingen over onderwerpen die interessant waren voor de mensen uit het dorp. De historische melodieën brachten het nieuws over de gevechten tegen de Arabieren, waarin helden werden vereerd. Ze veranderden het nieuws in mythes en prachtige verhalen om zo de inschrijving voor nieuwe soldaten voor de gevechten van de Spaanse Reconquista (Herovering) te stimuleren. De liefdesmelodieën zorgden voor uren van entertainment met verhalen over bijna onbereikbare liefde. Daarnaast waren er nog de Ciclos Bretón (Britse series): verhalen over Koning Arthur en zijn ridders, en de Carolingio, die de veroveringen van de rechtbank van Carlomagno, een Christelijk Europees gerechtshof voor het Spaanstalige Koninkrijk, doorgaven.

Het syllabisme was ook erg verleidelijk. Versen met acht lettergrepen waarvan de klemtoon op de laatste lettergreep werd gebruikt. Dit was het meest gebruikelijk in Spanje, wat betekende dat de melodieën natuurlijk klonken voor de luisteraar en dat ze daarom makkelijker te onthouden waren. Daarnaast waren ze makkelijk te veranderen, dit is waarom zo veel verschillende versies van dezelfde melodie ons bereikt hebben. De melodieën laten ook een gebrek aan enjambementen zien (de voortzetting van een couplet van een gedicht naar een volgend couplet zonder pauze), maar de overvloed aan herhalingen dienen als geheugensteuntje.