We maken gebruik van cookies om zo de gebruikerservaring van onze website te verbeteren. Cookie Meer informatie

Home » Taalhulpmiddelen Spaans » Spaanse Literatuur » Bibliotheek » Het Cuba van José Martí

De Geschiedenis van de Spaanse literatuur

De 19e eeuw: Het Cuba van José Martí

De negentiende eeuw was het begin van het einde van het Spaanse rijk overzee; onafhankelijke koloniën begonnen al vroeg in deze eeuw na een reeks van opstanden tegen de Spaanse overheersers. Aan het einde van de eeuw had het Spaanse Rijk twee koloniën in Amerika: Cuba en Puerto Rico en één in Azië: de Filippijnen.

De emancipatiebeweging in Cuba werd geleid door een schrijver en politicus, Jose Martí (1853-1895), nu bekend onder de bijnaam 'De Apostel'. Martí wijdde zijn leven aan Cubaanse onafhankelijkheid, deologisch maar nam ook actief deel aan de strijd, tot hij in 1895 stierf in een gevecht. Zijn droom kwam drie jaar uit later tijdens de Spaans-Amerikaanse Oorlog in 1898.

Martí begon met het schrijven van poëzie, essays, brieven en werk van journalistieke genre en werd één van de meest productieve schrijvers van Latijns-Amerika. Zijn werken zijn het meest gelezen.

In de poëzie is Ismaelillo (1882) zijn meest belangrijke werk, het is één van de meesterwerken van de Spaanse literatuur en het begin van de moderne Latijns-Amerikaanse letterkunde. José Martí noemde zijn zoon Ismaelillo, de inspiratie achter een deel van de gedichten. Eigenlijk werd dit deel dus het 'kindje' van de dichter, waar hij op een liefdevolle manier voor zorgde tot het uitgebracht werd. Dit boek laat ook de overgang van het Romanticisme naar het Modernisme in Latijns-Amerika zien.

In 1878 schreef hij de gedichtbundel Versos Sencillos, welke echter niet uitgebracht werd tot 1891. Dit is het beste voorbeeld van de toenemende literaire volwassenheid van Jose Martí. Al zijn ideeën en gedichten benadrukken een beheersing van ritme, vooral zijn gedicht 'Yo soy un hombre sincero'. Het waren eenvoudige gedichten die de normale analyse en interpretatie vermeden en zeer vergelijkbaar zijn met mondelinge poëzie.

In 1913, na zijn dood, werden zijn gedichten Versos Libres uitgebracht. Het was werk dat er niet in slaagde volledig mee te doen aan het Modernisme, maar meer experimenteel gezien werd.

In deze essay benadrukt hij Nuestra América (1891) en is het gearrangeerd naar de politisch-humanistische agenda van de auteurs. Dit boek toont ook de noodzaak voor het onstaan van het nieuwe Amerika: "ya no podemos ser el pueblo de hojas, que vive en el aire, con las copa cargada de flor, restallando o zumbando, según lo acaricie el capricho de la luz, o la tundan o talen las tempestades; ¡los pueblos se han de poner en fila, para que no pase el gigante de las siete leguas!. Es hora del recuento, y de la marcha unida, y hemos de andar en cuadro apretado, como la plata en las raíces de los Andes" Het markeert het before en het after van die visie die Latijns-Amerika van zichzelf had.

Marti's visie, die duidelijk werd in zijn werk, is van cruciaal belang bij de modernisering van de Latijns-Amerikaanse politiek, en zou ook een factor moeten zijn in het humanistische visioen van tegenwoordig, vanwege zijn moderne idealen en de frisheid van zijn gedachten over vrijheid en mensenrechten.