We maken gebruik van cookies om zo de gebruikerservaring van onze website te verbeteren. Cookie Meer informatie

Home » Taalhulpmiddelen Spaans » Spaanse Literatuur » Geschiedenis van de Spaanse Literatuur » Naoorlogse literatuur

De Geschiedenis van de Spaanse Literatuur

Naoorlogse literatuur

Na de Spaanse Burgeroorlog was de Spaanse literatuur mager. Er was een duidelijke stop te zien in deze traditie uit de jaren 1930.

Onder de dictatuur van generaal Franco waren alle innovaties die in de jaren '30 bereikt waren verboden. Hier werd geen verandering in gezien tot aan de jaren '50.

In 1942 verscheen Camilio José Cela's 'La Familia de Pascual Duarte'. Het is een existentiële roman (stroming over de menselijke existentie) waarin de auteur het leven van Pascual Duarte op een autobiografische manier presenteert. Het is een tragische roman waarin de hoofdpersoon gedoemd is tot een tragisch einde. Het omvat een aantal aspecten van de picareske traditie (schrijven in de ik-vorm met een reeks gebeurtenissen die elkaar snel opvolgen), aangezien de hoofdpersoon zijn hele leven van de wieg tot aan de dood beschrijft. Tevens omvat het ook delen van de ontdekte manuscript traditie. 

Carmen Laforet's 'Nada' is geschreven in dezelfde toon en verenigt een deel van de werken van Debiles, zoals 'Las Ratas'. Deze boeken geven een beeld van Spanje, verscheurd door de oorlog en van de mensen die vechten om te overleven en een onduidelijke toekomst.

In de jaren 50 heeft Spanje zichzelf opengesteld voor andere landen. Vervolgens betrad Spanje de Verenigde Naties in ruil voor de vestiging van een Noord-Amerikaanse basis op Spaans grondgebied. Migratie vond plaats van het platteland naar de stad en er ontstond veel onrust, want men had moeite zich aan te passen aan het stedelijke leven. Het sociaal realisme verscheen in boeken als 'La Colmena' (De Bijenkorf) door Cela, waarin hij het leven in een naoorlogse Spaanse stad beschreef. In deze periode verschenen veel nieuwe kunstenaars aangezien de intellectuele kring werd versterkt met: Ana Mª Matute, Ignacio Aldecoa, Jesús Fdez. Santos, Juan Goytisolo, Rafael Sánchez Ferlosio, Carmen Martín Gaite and Juan García Hortelano.

Deze auteurs gebruikten eenvoudige en narratieve technieken, waarvan de kritische houding voorang had op de algehele structuur van het boek. 'La Colmena' was in het bijzonder het beginsel van een meesterwerk dat onvoltooid bleef en dus ook zo werd gepubliceerd.

De kritische werken van Antonio Buero vielen op in deze tijd. Hij zette zich in voor theatrale voorstellingen van de sociale realiteit van die tijd. Voorbeelden hiervan zijn 'Historias de una Escalera' (Verhalen van een Opgang) en 'Las Meninas' (De Hofdames).

Er was ook literatuur parallel geschreven door diverse auteurs in ballingschap, zoals onder andere Max Aub, Ramón J. Sénder en Francisco Ayala. Zij wijden zich aan het samenstellen van romans die gebaseerd zijn op hun herinneringen aan Spanje. Enkele voorbeelden van Sénder's werken zijn 'Réquiem por un campesino español' (Requiem voor een Spaanse boer) en zijn biografie 'Crónica de Alba'. In dit boek beschrijft hij zijn eigen kindertijd. De hoofdpersoon, José Garcés, is namelijk zichzelf in hoogsteigen persoon: Ramón José Sénder Garcés. Hij vertelt zijn eigen verkorte geschiedenis vanaf het begin tot in de aanloop naar de Spaanse oorlog en zijn gevangenschap in een concentratiekamp. Hij gebruikte een speciale testimonial techniek en mengt hierdoor realisme met fictie. De auteur spreekt met José Garcés in een concentratiekamp, die vervolgens daar ook zijn verhaal vertelt. De auteur distantieerde zichzelf van de geschiedenis door een aantal fictieve aspecten toe te voegen aan het verhaal.